Καλημέρα, 2016 !

Αγαπημένοι φίλοι,

εύχομαι καλή χρονιά με υγεία και χαρά και με νέα και όμορφα ξεκινήματα.

Κι αν η παλιά χρονιά διέψευσε πανηγυρικά τις υποσχέσεις που πήραμε, τις ελπίδες που εναποθέσαμε και την εμπιστοσύνη που δώσαμε, πίσω έχει η αχλάδα την ουρά. Όσο δεν διαψεύδουμε εμείς τον εαυτό μας, δεν φοβόμαστε τίποτα. Ούτε το φως φοβάται το σκοτάδι και το νικάει κάθε χάραμα.

Η φωτογραφία είναι το πρώτο χάραμα που είδα στα Κύθηρα από μια περιοχή που λέγεται Αγία Αναστασία.

Ροζ ιστορίες

Για τη μικρή Ολυμπία

Σήμερα ροζ ποδήλατο, αύριο ποιος ξέρει τι χρώμα τσόπερ.

Αν ισχύει ότι τα παιδιά των ξαδερφιών μου είναι δυο φορές ξαδέρφια μου, τότε η τσαπερδόνα με το ροζ ποδήλατο είναι ξαδέρφη μου. Αν δεν ισχύει, είμαι θεία της.

Γιορτή στο βιβλιοπωλείο Λεμόνι για τα γενέθλια του Λευκάδιου Χερν

Την Παρασκευή 26 Ιουνίου το απόγευμα στη δροσερή αυλή του βιβλιοπωλείου Λεμόνι (Ηρακλειδών 22, Θησείο) γιορτάσαμε την 164η επέτειο των γενεθλίων του Λευκάδιου Χερν, την κυκλοφορία των τριών βιβλίων του στα ελληνικά και την έναρξη της συνεργασίας μας.

Για την περίσταση έφτιαξα μια αφίσα.

Τέτη Σώλου και Τάκης Ευσταθίου

Ζωή Σαβίνα, Τέτη Σώλου και Μαριανίκη Δομπαράκη

και η Λεμονίτα.

Στην πατρίδα φιλιά

Το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο γιορτάζει φέτος τα σαράντα χρόνια λειτουργίας του. Οι πρώτοι πτυχιούχοι μπορεί και να μετράνε λίγα χρονάκια ώσπου να βγουν στη σύνταξη. Οι παλιοί συμφοιτητές ετοιμάζουν ταξίδι στην Κομοτηνή το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Ιουνίου. 

Το σκίτσο είναι φτιαγμένο για σας, τους παλιούς φίλους της Κομοτηνής που θα βρεθείτε ξανά. Αφιερωμένο εξαιρετικά.

Εγώ δεν θα έρθω μαζί σας. Από χρόνια το ξέρω αυτό. Δεν θ' αναζητήσω τις αίθουσες και τα έδρανα, τα παλιά μας σπίτια, το παπλωματάδικο με τα χαρούμενα τραγούδια, το τζουκ μποξ της Ηπειρώτικης Γωνιάς, τον μπάρμπα-Καλαμάρη, που αν ζει, σήμερα θα έχει περάσει τα 100, τις ταβέρνες που μαζί με το τραγούδι άκουγες και την ψυχή, το μπερδεμένο του Πλάτανου, τα παλιά σημάδια, τον ήχο από τα βήματα στα καλντερίμια... 

Η Κομοτηνή μου δεν βρίσκεται στον χάρτη. Είναι η ζωντανή μνήμη που καταστάλαξε μέσα μου, όταν απαλλάχτηκα από τις αναμνήσεις. Και την έχω πάντα μαζί μου. Και σας αγαπώ.

«Θα βρεθούμε ξανά» με τον Θανάση Γκαϊφύλλια

ΚΛΙΚ

Ανήμερα του αγίου Δημητρίου 2013

Ο τόπος μας ζει μέρες βιβλικές. Τις πρώτες μιας καινούργιας κατοχής. Εύχομαι, αγαπητοί φίλοι, γρήγορα να απαλλαγεί η Ελλάδα από «ὅλους τοὺς ὄφεις, οἱ ὁποῖοι περισφίγγουν τὰ ἱερά ἐδάφη» και τούτη η λαμπρή μέρα του Οκτώβρη, μέρα χαρμόσυνη και διπλού γιορτασμού για τη Θεσσαλονίκη, να γίνει μέρα χαρμόσυνη και διπλού γιορτασμού για ολάκερο τον τόπο.

Το αγρόκτημα της Κατερίνας

Το αγρόκτημα της Κατερίνας τυπώθηκε σε καμβά σε διάσταση 2x2 μέτρα και στολίζει το δωμάτιο της κόρης ενός καλού φίλου, της Κατερίνας. Εκείνον τον καιρό η Κατερίνα ήταν μωρό και δεν έλεγε πολλές κουβέντες. Τουλάχιστον όχι από αυτές που καταλαβαίνουν οι μεγάλοι. Σύντομα έμαθε τις φωνές των ζώων, αργότερα τα ονόματά τους, κατόπιν διάφορα άλλα και σήμερα που πηγαίνει στο «παιδικό σχολείο» (στον παιδικό σταθμό), η γλώσσα της πάει ροδάνι.

Πρωτοχρονιά 2012

Αυτή την κάρτα την έστειλα σε φίλους μαζί με τις ευχές μου για τον καινούργιο χρόνο. Το πρωτότυπό  της είναι σε διάσταση 35x50 και αποτέλεσε το γαμήλιο δώρο μου σε ένα ζευγάρι φίλων που πήρε τη μεγάλη απόφαση. Το κείμενο είναι πετράδι από τον αφάνταστα μεγάλο θησαυρό των ελληνικών παροιμιών. 

Χριστούγεννα 2011

Παραμονές Χριστουγέννων είχε περάσει από το εκκλησάκι ένας παπάς από τη Σερβία. Δεν μιλούσε ελληνικά. Ήξερε όμως το Χριστός Ανέστη. Ο Παππούλης του ζήτησε να το ψάλλει. Εκείνος κοκκίνησε, ντράπηκε, πήρε μια βαθιά ανάσα και το έψαλλε. Και δεύτερη, και τρίτη φορά. Κι έτσι παραμονές Χριστουγέννων η χαρά της γέννησης και της ανάστασης έγιναν ένα.   

Καλά Χριστούγεννα, αγαπητοί φίλοι, και καλή λευτεριά!

Αγίου Δημητρίου 2011

Ανήμερα της μεγάλης γιορτής του Αγίου Δημητρίου έστειλα σε φίλους που αγαπούν τη λογοτεχνία και τη Θεσσαλονίκη ένα μικρό και μάλλον άγνωστο κείμενο της Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου, που έγραψε η μεγάλη διηγηματογράφος τον Οκτώβριο του 1905 στη Θεσσαλονίκη, μαζί με την ευχή να σωθεί ο τόπος από «όλους τους όφεις, οι οποίοι περισφίγγουν τα ιερά εδάφη».

Εν τέλει αυτή η κάπως περίεργη ευχετήρια κάρτα στάθηκε το ξεκίνημα ενός βιβλίου για την πολύχρωμη  και πολύγλωσση Θεσσαλονίκη των πολλών κοινοτήτων, την «όμορφη σαν το Τολέδο, τη Σεβίλη και την Κόρδοβα», όπως λέει ο Αλμπέρτος Ναρ.

ΚΛΙΚ

Το... φανζίν της βάφτισης

Οι προσκλήσεις της βάφτισης,

το ρολό με τον θρύλο της Χελιδονούς και άλλα

ΚΛΙΚ 

Βαφτίσια στην Παναγιά τη Χελιδονού

Τα βαφτίσια της αγαπημένης μου ανιψιάς έγιναν στην Παναγία τη Χελιδονού και προετοιμάστηκαν απ' όλους μας με πολλή αγάπη και φροντίδα. Εγώ σχεδίασα τα προσκλητήρια, το... φανζίν της βάφτισης (ένα μικρό αναμνηστικό λεύκωμα που δόθηκε μαζί με τις μπονμπονιέρες) και μερικά άλλα μικρά. 

Τα δύο εξώφυλλα της πρόσκλησης

Το εσωτερικό

Στο οπισθόφυλλο λίγα λόγια για την Παναγιά τη Χελιδονού.

Το κείμενο της Μαργκερίτ Γιουρσενάρ για την Παναγιά τη Χελιδονού

στη μετάφραση της Ιωάννας Χατζηνικολή

ΚΛΙΚ

Τοίχος στο fb

Εξώφυλλο από το αναμνηστικό βιβλιαράκι της βάφτισης

για τους συγγενείς και τους φίλους. 

ΚΛΙΚ

Μοιάζουμε;

Σπίτι χωρίς Γιάννη προκοπή δεν κάνει

Ισχύει και για τις Γιαννούλες; 

Βέβαια. Ιδού!